Twój koszyk
Nie masz żadnych produktów w koszyku

Rejestracja

  • Zaloguj się

    Product was successfully added to your shopping cart.

    5

    Product was successfully added to your compare list.

    5

    Product was successfully added to your wishlist.

    5

    Destylarnie

    Przedstawiamy najwyższej jakości bazę zawierającą szczegółowe historie i opisy destylarni produkujących whisky. Baza będzie stopniowo uzupełniana o kolejne zakłady, zaczynamy od destylarni których wybrane whisky były oznaczone tytułem "Whisky miesiąca". Zapraszamy do lektury

    A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

    Ardbeg

    Destylarnia Ardbeg została założona w 1815 roku na wyspie Islay przez Johna MacDougalla.Wytwórnia cieszyła się sporym powodzeniem, choć od samego początku jej produkty były silnie torfowe i dymne. Już w latach 30. XIX wieku produkowała około 1200 litrów destylatu tygodniowo, zaś w 1887 roku ustanowiła rekord produkcji wynoszący 1,1 mln litrów alkoholu.XX wiek nie był już tak pomyślny, jednak firma nieprzerwanie działała aż do końca lat 70. W kolejnych latach, w związku z częstymi zmianami właścicieli, zakład przeżywał poważne trudności. Od 1997 działa już nieprzerwanie osiągając liczne sukcesy, z których dwa są szczególnie ważne – nadanie 10-letniej whisky Ardbeg tytułu whisky of the year w latach 2008 i 2009.Obecnie w zakładzie funkcjonuje kadź zacierna ze stali nierdzewnej, 6 kadzi fermentacyjnych z sosny oregońskiej i 2 alembiki. Maskotką zakładu jest młyn Boby (z 1921 roku), który mieli jęczmień słodowy. Whisky z reguły dojrzewa w beczkach po bourbonie z dębu amerykańskiego, edycje specjalne także w beczkach po sherry. Do produkcji wykorzystywana jest bardzo miękka woda pochodząca z Loch Uigeadail. Destylarnia posiada także bardzo klimatyczne centrum dla zwiedzających stworzone w dawnym składzie słodu.

    Auchentoshan

    Auchentoshan jest jedną z kilku destylarni ulokowanych w Lowland. Wodę do produkcji czerpie jednak z Kilpatrick Hills znajdujących się już w Highland. Drugim znakiem rozpoznawczym tego zakładu jest potrójna destylacja, która daje produkt bardzo mocny, ale zarazem delikatny w smaku. Dojrzewa on głównie w amerykańskich beczkach po bourbonie i hiszpańskich po sherry. Gorzelnia najprawdopodobniej powstała w 1817 (lub 1800) roku, koncesję uzyskała w 1823. Przez większość swojej historii produkowała niewielkie ilości alkoholu. Dopiero zasadnicza przebudowa i modernizacja w 1970 dały jej możliwość silniejszego zaistnienia na rynku. Gorzelnia wyposażona jest w stalową kadź zacierną, 7 kadzi fermentacyjnych i trzy alembiki. Od 2004 roku działa w niej centrum dla zwiedzających.

    Balvenie

    Balvenie została założona w 1892 roku przez Williama Granta – właściciela nieodległej Glenfiddich. Nazwa zakładu pochodziła od nazwy miejscowego zamku. Balvenie jest destylarnią posiadającą własną farmę jęczmienia i słodownię. Do tej pory unika nowoczesnych technologii, część prac wykonywana jest w niej ręcznie. W gorzelni wytwarza się kilka rodzajów single malta różniących się wiekiem i sposobem leżakowania destylatów. Od 2005 roku działa w niej centrum dla zwiedzających oferujące (po uprzedniej rezerwacji terminu) wycieczki z przewodnikiem dla grup liczących do 8 osób.

    Benromach

    Jedna z najmniejszych gorzelni w Speyside założona w 1898 roku. W swojej ponad stuletniej historii kilkakrotnie zmieniała właściciela, kilkakrotnie również była zamykana. Obecnie należy do Gordon & MacPhail. Nowy właściciel przeprowadził zasadniczą, trwającą pięć lat modernizację zakładu. Produkcja destylarni wykorzystywana jest do zestawiania blendów sprzedawanych pod marką właściciela, jak i sprzedawana jest jako single malt. „Okrętem flagowym” jest Benromach 10 Years Old. Benromach dysponuje centrum dla zwiedzających, oferującym gościom możliwość zwiedzania zakładu, jak i zrobienia zakupów w dobrze zaopatrzonym sklepie.

    Bruichladdich

    Brucichladdich to znajdująca się na Hebrydach gorzelnia o historii sięgającej 1881 roku. Założony wówczas zakład funkcjonował nieprzerwanie do końca lat 20. XX wieku, kiedy to kryzys gospodarczy zmusił jego właścicieli do zaprzestania produkcji. Po kilku latach nowi nabywcy wznowili ją. Duże sukcesy rynkowe destylarnia odnosiła w latach 70 i 80, jednak już w 1983 jej produkcja została zawieszona. Zasadniczy przełom w jej historii nastąpił w 2000 roku, gdy grupa prywatnych inwestorów zdecydowała się kupić wytwórnię i tchnąć w nią nowe życie. Plan ten został zrealizowany z naddatkiem – w ciągu następnych kilku lat Bruichladdich dała się poznać jako gorzelnia produkująca whisky wysokiej jakości i ciesząca się zasłużenie bardzo wysoka renomą. Znajdujące się w jej ofercie trunki maja różną zawartość torfu, są także w różny sposób finiszowane.

    Bunnahabhain

    Destylarnia powstała w 1881 roku nad brzegiem cieśniny Islay, przy ujściu rzeki Margadale. Początkowo wytwarzała whisky mocno torfową, jednak w pierwszych latach XX wieku zrezygnowano z opalania pieców tym paliwem, co zasadniczo przełożyło się na złagodzenie smaku miejscowych destylatów. Do lat 70. Bunnahabhain było wyłącznie dostarczycielem maltów do zestawiania blendów, później zaistniała na rynku także jako single malt. W latach 80. i 90. zakład przeżywał pewne perturbacje związane z zawirowaniami na rynku whisky, w latach 1982 – 84 był nawet zamknięty. Jednak od 2003 roku zaczął się dla niego dobry czas. Został zmodernizowany, a także poszerzył swoją ofertę o kilka maltów torfowych. Jednak nadal część produkcji służy wytwarzaniu blendów takich jak Cutty Sark, Black Bottle i Famous Grouse. Gorzelnia Bunnahabhain otwarta jest dla zwiedzających przez cały rok.

    Cragganmore

    Destylarnia Cragganmore założona została w 1869 roku przez Johna Smitha – jednego z bardziej znanych XIX-wiecznych specjalistów od produkcji whisky. Firma znajdowała się w posiadaniu jego rodziny przez ponad pół wieku. Obecnie należy do Diageo. W produkcji Cragganmore do tej pory stosowane są oryginalne rozwiązania zaprojektowane przez Smitha. Należą do nich poziome łączniki destylacyjne powodujące cofanie się do alembików cięższych frakcji destylatu oraz miedziane chłodnice wężowe przedłużające kontakt oparów z miedzią. Ponadto, zgodnie z dawnymi regułami, whisky dojrzewa w magazynach z klepiskiem zamiast podłogi. Cragganmore zaprasza gości do otwartego między kwietniem a październikiem centrum dla zwiedzających. Oglądanie zakładu uzupełnione jest o degustację oraz wizytę w muzeum prezentującym pamiątki z przeszłości firmy. Przed wycieczką wskazana jest telefoniczna rezerwacja.

    Dalwhinnie

    Gorzelnia powstała w 1897 roku w miejscu dość odludnym, wykorzystywanym przez pasterzy przeganiających stada owiec (nazwa oznacza 'miejsce spotkań'). Jego walorami były dostęp do czystej wody, duże złoża torfu oraz bliskość linii kolejowej. Jednak te atuty nie przełożyły się na wielki sukces biznesowy. Przez pierwsze 30 lat historii Dalwhinnie bardzo często zmieniała właścicieli. W latach 30 została poważnie uszkodzona przez pożar, zaś w trakcie II wojny światowej zawiesiła produkcję. Po wojnie wytwarzane tu destylaty służyły zestawianiu blendów (głównie Whyte & Mackay i Buchanan's). Od końca lat 80. single malt z tej wytwórni jest włączony do kolekcji Classic Malts Selection. Destylarnia dysponuje otwartym przez cały rok centrum dla zwiedzających.

    Dufftown

    Dufftown jest szkockim centrum gorzelniczym – w żadnym mieście tego kraju nie ma większej liczby destylarni. Wytwórnia Dufftown powstała w 1896. Założył ją Peter MacKenzie wraz z trzema wspólnikami. Obecnie zakład jest własnością Diageo. Specyfika wytwarzanej tu whisky wynika z trzech czynników: doskonałej wody czerpanej z Highland John's Well, długiej fermentacji (minimum 75 godzin) oraz wolnej destylacji niewielkich partii zacieru, dzięki czemu dochodzi do pełniejszej reakcji alkoholu z miedzią alembików. Gotowy destylat przechowywany jest w beczkach wielokrotnie napełnianych (później przeznacza się go do zestawiania blendów) lub beczkach po sherry i bourbonie. Głównym blendem, do którego produkcji wykorzystuje się whisky z Dufftown jest Bell's. Single malty z tej wytwórni istnieją na rynku pod nazwą Singleton of Dufftown. Gorzelnia nie ma centrum dla turystów i nie ma możliwości jej zwiedzenia.

    Edradour

    Jest to jedna z najmniejszych szkockich destylarni. Przy produkcji zatrudnia się zaledwie trzech pracowników. Jej moce wynoszą ok. 130 tys. litrów rocznie, więc w porównaniu z branżowymi standardami, nie jest to gorzelnia, lecz malutki zakład. Jednak trudno jest znaleźć inny, tak dalece wierny tradycyjnym sposobom produkcji. Edradour powstał w roku 1825 jako spółdzielnia rolnicza przetwarzająca plony swoich członków. W latach 20. XX wieku przeżywała hossę, gdyż wytwarzała kluczowy składnik blendu King's Ransom, niezmiernie popularnego w USA epoki prohibicji. Jej obecni właściciele traktują ją z jednej strony jako atrakcję turystyczną i „żywe” muzeum, z drugiej jednak jako miejsce udanych eksperymentów z przetwarzaniem różnych rodzajów słodów i leżakowaniem ich w beczkach po bardzo zróżnicowanych rodzajach wina. Edradour budzi ogromne zainteresowanie turystów nie tylko z powodu swoich produktów, ale również niepowtarzalnej atmosfery szkockiej prowincji. Na gości czeka duże centrum turystyczne czynne przez cały rok.

    Glen Grant

    Założona w 1840 roku destylarnia Glen Grant, aż do końca lat 70. była w posiadaniu potomków swoich twórców, rodziny Grant. Obecnie należy do włoskiej grupy Campari. Jej trunki są szczególnie popularne właśnie we Włoszech, gdzie ich udział w rynku single malt stanowi ok 66%. Moce produkcyjne zakładu, wynoszą ok. 6,2 mln litrów destylatu rocznie, z czego około połowy używane jest do zestawiania blendów (Chivas i Passport). Gorzelnia jest przez cały rok otwarta dla zwiedzających. Niemałym walorem tego miejsca jest (obok instalacji bezpośrednio związanych z destylacją) imponująca rezydencja Grantów otoczona pięknymi wiktoriańskimi ogrodami.

    Glen Moray

    Destylarnia powstała w 1897 roku na terenie przebudowanego browaru. Pierwsze dwa dziesięciolecia jej historii były trudne, dopiero kupno zakładu w 1920 r. przez Macdonald & Muir ustabilizowało jego sytuację. Przez większość swojej historii Glen Moray była gorzelnią pozostającą w cieniu gigantów tego przemysłu, zaś dużą część jej produkcji kupowano do zestawiania blendów. Jednak single malty pojawiające się na rynku cieszyły się dobra opinią. Obecnie wytwórnia należy do francuskiej firmy La Martiniquaise. W destylarni znajduje się centrum dla zwiedzających przez cały rok oferujące wycieczki i degustacje.

    Glenfarclas

    Jest to jedna z nielicznych szkockich destylarni należących obecnie do prywatnych właścicieli. Mamy w jej przypadku do czynienia z firmą rodzinną prowadzoną już przez 6. pokolenie Grantów (sytuacja podobna, przy zachowaniu wszelkich proporcji, do warszawskiej cukierni Blikle). W XIX wieku zaliczano Glenfarclas do najlepszych destylarni w Szkocji. Niestety, upadek przedsiębiorstwa Pattisonów oznaczał dla niej – podobnie jak dla całej branży – początek 50-letniego okresu poważnych trudności. Obecnie jednak nie ma po nich śladu. Zakład jest wciąż modernizowany, pracuje pełną parą i cieszy się wciąż rosnącą popularnością, czego dowodem może być 80 tysięcy gości rokrocznie odwiedzających lokalne centrum dla zwiedzających.

    Glenfiddich

    Glenfiddich (po gaelicku 'dolina jelenia'). Jej historia zaczęła się w 1886 roku, kiedy to William Grant – doświadczony gorzelnik pracujący wcześniej w Mortlach – zbudował swoja pierwszą destylarnię. Odniosła ona sukces początkowo dostarczając destylaty pośrednikom, później rozbudowując własną sieć dystrybucji blendów i single maltów, a w latach 60. XX wieku wchodząc na rynek światowy i jako pierwsza prezentując na nim whisky single malt – dotąd nieznaną poza Szkocją. Glenfiddich jest także pionierką w udostępnianiu swojego wnętrza turystom. W centrum dla zwiedzających otwartym w 1969 roku można zapoznać się ze wszystkimi etapami produkcji whisky.

    Glenkinchie

    Gorzelnia założona w 1825 roku na terenach słynących z produkcji jęczmienia. Pierwotnie była własnością drobnych przedsiębiorców (nie zawsze zainteresowanych produkcją whisky), w latach 80. XIX wieku przejęta przez konsorcjum z Edynburga. Obecnie należy do Diageo. Zakład wytwarza około 2,5 mln destylatu rocznie. Posiada centrum dla zwiedzających oraz muzeum produkcji whisky. Rocznie odwiedza je około 40 tysięcy gości przybywających przeważnie z Edynburga odległego o ok. 20 mil.

    Highland Park

    Gorzelnia założona w 1798 roku przez długi okres działała nielegalnie, dopiero w 1826 wykupiła koncesję. W latach 70. XX wieku, destylarnia rozpoczęła sprzedaż swoich single maltów (debiutowała wersją 12-letnią). Obecnie oferta jest dużo bardziej rozbudowana, zarówno o wersje o określonym wieku, jak i bez niego. Tym ostatnim nadaje się nazwy nawiązujące do tradycji Wikingów, co jest zbieżne z polityką firmy, eksponującą skandynawskie elementy historii Orkadów.

    Lagavulin

    Lagavulin jest jedną ze starszych destylarni na wyspie Islay, działającą oficjalnie od 1816 roku. Do końca lat 80. XX wieku większość swojej produkcji przeznaczała do zestawiania blendów, dopiero w latach 90. single malty tej wytwórni zrobiły furorę na całym świecie. Obecnie jej „okrętem flagowym” jest 16-letni single malt.